Rayrin writer

ในที่สุดตอนใหม่ก็มา

 

ก่อนลงขอเอ่ยระบายอะไรนิด

 

อนึ่ง เส้นตาส่งฟิคคือวันเสาร์ที่ผ่านมาก่อน 0.00 น.

 

แต่ว่า ฟิคนี้เสร็จเวลา 0.22 กันทั่วหน้าทั้ง 2 คน

 

ตามกฏกันเลท (เรท?) คนส่งช้าต้องถูกลงโทษ!

 

โดยการให้อีกฝ่ายนำตัวละครที่ชอบไปปู้ยี่ปู้ยำตามใจฉัน(สามีภรรยา)

 

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

 

คาสเตอร์TAT!!!!!!!!!

 

 

พอเถอะ.... ไปชมฟิคกันดีกว่าค่ะ

 

P.1

 P.2

**************************

 

Title -Stay by your side

 

Author - rayrin & Berzentyle

 

Rating - PG (ไม่ได้โกหกนะ เรย์เขียนPG จริงๆ)

 

Pairing - Mikage & Teito

 

 

Summary - เพราะมีนายในวันนั้น ถึงมีฉันในวันนี้ มือที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดนี่ ถูกชะล้างให้สะอาดด้วยฝีมือนาย...เพราะนายคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี

 

 

หมายเหตุ: ที่นอนเปลี่ยนจากนอนรวมเป็นนอนเดี่ยวเพื่อความสะดวก(?)

 

 

 

SBYS...

 

 

 

P.III

 

 

 

 

 

"แปลก ห้องอยู่ไหนนะ ไม่น่าจะไกลขนาดนี้นี่" คิ้วสีเข้มขมวดมุ่นเมื่อ เดินมาทั้งไกลไม่เห็นแม้แต่ที่ๆน่าจะเป็นห้องนอนสักที่ แปลก

 

 

 

 

"อ้าวเทย์โตะคุงมาทำอะไรที่นี่หรือจ๊ะ" เสียงหวานดังขึ้นทำให้รีบหันกลับไปมองด้านหลังพบอาจารย์สาวคนสวยยืนยิ้มให้อยู่ คิดไปเองหรือเปล่านะว่าสายตาส่อแววไม่พอใจอยู่นิดๆ

 

 

 

 

"หาห้องพัก" ตอบเรียบๆตามนิสัยธรรมดา "อยู่แถวนี้หรือเปล่า" เห็นอาจารย์ยิ้มแล้วขำน้อยๆก็เลิกคิ้วแปลกใจ

 

 

 

 

"ไม่ใช่จ๊ะ เธอมาผิดทาง เธอต้องเดินกลับไปทางเก่านะแล้วเลี้ยวขวาจ๊ะ รีบๆไปเถอะก่อนที่ฉันจะไม่พอใจกว่านี้" พูดทั้งๆที่ยิ้ม แต่ความรู้สึกส่วนตัวมันบอกว่าน่ากลัวมาก

 

 

 

ผิดทาง...! นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้าง แล้วรีบโค้งตัวเป็นเชิงขอบคุณก่อนจะติดเกียร์ชีต้าร์วิ่งกลับไปทางเก่าด้วยความเร็วสูงสุดชนิดไม่ติดฝุ่น

 

 

 

เบื้องหน้าเห็นสี่แยกที่ตัวเองตรงมาแล้วนึกขายหน้า เขาคงเหม่อเกินไปจริงๆถึงได้ตรงมาไม่ได้เลี้ยว ขาเล็กหยุดลงแล้วหายใจหอบก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดินช้าๆหลังจากมาทางที่ถูก สายตาสอดส่องหาห้องของตัวเองเรื่อยๆแล้วไปสะดุดสายตากับคนๆหนึ่งซึ่งเขาลืมชื่อไปแล้ว

 

 

 

ดวงตาสีน้ำตาลเหลือบทองส่งยิ้มให้นิดๆ แต่เขาที่กำลังหงุดหงิดมีหรือจะสน มองผ่านๆแล้วเดินดุ่มๆไปยังบานประตูที่แน่ใจว่าเป็นห้องของตัวเองแน่นอน

 

 

 

หมับ!

 

 

 

คิ้วเข้มกระตุกไม่รู้ว่าเขาโชคร้ายหรืออะไรถึงได้จับลูกบิดประตูพร้อมหมอนั่น เทย์โตะปรายสายตาไปมองมือที่ทับมือของตนอยู่อย่างขุ่นเคืองเป็นเชิงด่า ห้องฉันแกปล่อย แต่อีกฝ่ายยังไม่ทำตามถามกลับมาแค่ประโยคเดียวเท่านั้น

 

 

 

"นายทำอะไรน่ะเจ้าหนู หลงทางอยู่หรือไง" ฉึก! เหมือนมีลูกดอกมาปักกลางใจอย่างไรอย่างนั้น เขาได้แต่จ้องหน้าคนตรงหน้า เงียบกันไปสักพักแล้วคนผมทองๆออกเขียวก็ปล่อยมือ เมื่อมือเป็นอิสระเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มก็เปิดประตูเข้าไปเต็มแรงจนกระแทกกับอะไรบางอย่างดังปังแล้วรีบเดินเข้าประตูไป

 

 

 

นัยน์ตาคู่งามกวาดมองสำรวจรอบห้องซึ่งภายในประกอบไปด้วยหน้าต่างหนึ่งบานคั่นกลางระหว่างเตียงนอนทั้งสองเตียงที่มีหมอนกับผ้าห่มวาง ไว้ตามระเบียบอยู่ห่างจากผนังตรงข้ามกัน ส่วนที่ติดผนังจริงๆคงเป็นตู้เสื้อผ้า 2 ตู้ที่อยู่ถัดไปข้างเตียง โต๊ะเขียนหนังสือมีสองตัวตั้งอยู่ปลายที่นอนทั้งคู่ แหม อยากบอกเหลือเกินว่าโลเกชั่นดีสุดยอด

 

 

 

ส่วนห้องน้ำอยู่ทางซ้ายสุดของห้องซึ่งเป็นเตียงที่เขาเลือก อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปสำรวจ แต่ว่าไอ้คนตัวสูงนั่นเป็นอะไรของมัน

 

 

 

"ขำอะไร" พูดแบบไม่พอใจ จะอะไรกับเขาหนักหนา

 

 

 

"ก็เปล่านี่ แต่ไม่นึกว่าในโรงเรียนนายร้อยจะมีคนชอบทำตัวเป็นนักสำรวจด้วย โดยเฉพาะ... ห้องน้ำ" ร่างสูงพูดพลางยักไหล่ คไลน์นึกแช่งให้คอเคล็ด แล้วหันไปสำรวจต่อ

 

 

 

หลังจากจดจำทุกอย่างในห้องได้หมดแล้ว เจ้าตัวก็เดินไปหยิบกระป๋าที่อยู่ตรงมุมซ้ายสุดของห้องพักออกมาแล้วเก็บเสื้อผ้าของตนเข้าตู้

 

 

 

เสียงกุกๆกัๆดังขึ้นจากด้านหลังเรียกความสนใจของเขาได้ดิบดี เทย์โตะ คไลน์เหลือบไปมองทิศตรงกันข้ามแลเห็น ‘หมอนั่น' ที่ว่ากำลังเก็บเสื้อผ้าเหมือนเขาเช่นกัน

 

 

 

เขาลอบมองคนตาสีน้ำตาลที่เก็บเสื้อผ้าไปยิ้มไปทั้งๆที่ในมือก็จัดชุดนักเรียนของโรงเรียนเก็บอย่างเรียบร้อย กางเกงตัวสุดท้ายถูกเก็บลงตู้พร้อมบานประตูที่ปิดลงเป็นการบอกว่าตนจัดเสร็จแล้วโดยสมบูรณ์ คนตัวเล็กกว่าวางกระเปาไปข้างๆตู้เสื้อผ้าแล้วขึ้นไปนั่งพักบนเตียงนอน

 

 

 

เสียงหยุดลงแล้วไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกคนในห้องก็จัดเสร็จเช่นกัน เหล่ตาไปมองแล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แต่ไม่รู้ว่าถอนเพราะหนักใจกว่าเก่าหรือโล่งอกกันแน่

 

 

 

คนๆนี้คือคนที่ไม่ดูถูกไม่นินทาเขา คนๆนี้คือคนเพียงคนเดียวที่ส่งรอยยิ้มเป็นมิตรกับเขา แต่ดูยังไงคนแบบนั้นก็ไม่มีทางมาสนิทมาเป็นเพื่อนกับเขาอยู่ดี เขาไม่หวังอยู่แล้ว นัยน์ตาสีมรกตสั่นไหว ความรู้สึกวูบภายในนั่นคืออะไรกันแน่นะ...

 

 

 

เงาดำพาดลงมาบนตัวทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง คนที่แสนจะตายยากเดินเข้ามาหาระยะประชิดชนิดค้ำหัวด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรอย่างเก่า ที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร และพอคนตายยากจะอ้าปากพูดเขาก็พลักออกให้พ้นทางแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

เสียงน้ำจาฝักบัวดังขึ้นพร้อมไอน้ำอุ่นที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้องอาบน้ำขนาดพอประมาณโดยมีร่างเล็กไม่สมวัยของ เทย์โตะ คไลน์ ยืนรับไออุ่นของน้ำภ่ยใต้ฝักบัว เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเปียกลู่แนบไปกับใบหน้าหวานขาวยิ่งขาวกว่าเก่าชวนมอง

 

 

 

"นี่มันวันอะไรกันแน่เนี่ย" บ่นกับตัวเองแล้วขยี้ผมเพื่อล้างยาสระผมออกไป ฟองน้ำไหลลง เป็นทางยาวตามร่างขาวราวสตรีเพศ น่าเสียดายที่มีจุดติคือรอยตราประทับของทาสนักสู้อยู่

 

 

 

ดวงตาคู่สวยปรือลงนิดๆแล้วปล่อยสองมือลงข้างลำตัว เขาจำเรื่องราวสมัยเด็กไม่ได้สักนิด จำได้แค่ว่าโดนมิโรคุเก็บไปเลี้ยงในฐานะทาสนักสู้ ทาสที่ถูกฝึกมาเพื่อการต่อสู้ เก่งขึ้นจากการล้างผลาญชีวิตของคนอื่น มือทั้งสองถูกยกขึ้นมารองรับสายน้ำ

 

 

 

 

กลิ่นคาวเลือดมันคละคลุ้ง มือที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดจากการสังหารคนอื่นคู่นี้ ล้างอย่างไรก็ไม่มีวันจางหาย

 

 

 

 

 

เสียงน้ำหยุดลงและไม่นานร่างบางก็ออกมาในคราบชุดนอน ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ขยี้หัวสีเข้มจนยุ่งแล้วสางอย่างลวกๆไม่ใส่ใจ ปล่อยให้มันแห้งเองตามธรรมชาติ เทย์โตะปรายสายตาไปยังรูมเมทที่จ้องตนอยู่เหมือนจะถามว่า มีอะไร ความเงียบคือคำตอบที่ได้รับ แต่จู่ๆคนผมต่างสีก็เดินมากดเขาลงให้นั่งกับเตียงแล้วแย่งผ้าเช็ดไป

 

 

 

"นายทำบ้าอะไร!!" ถามร่างสูงอย่างตกใจในการกระ เป็นอีกครั้งที่คนตัวโตกว่าไม่ตอบและกลับนั่งคุกเข่า กางผืนผ้าสีขาวออกอย่างเต็มความยาว เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนทำอะไรถึงได้แต่หลับตาปี๋

 

 

 

ไม่นานดวงตาคู่สวยของคนเป็นรองกว่าก็ลืมขึ้นมาข้างหนึ่งมองอย่างลังเล และตอนนั้นเองใบหนาวหวานก็ขึ้นสีแดงก่ำเมื่อเห็นว่าคนตัวโตกำลังกลั้นหัวเราะ ปึด! เส้นความอดทนขาดสะบั้นเตรียมตัวจะเสยคางสักหมัด

 

 

 

หมับ!

 

 

 

ข้อมือเล็กถูกจับไว้แต่ในเมื่อปากว่างจึงด่าไปเพราะหมดความอดทน และพราะความซวยซ้ำซวยซ้อนครั้งที่เท่าไหรไม่รู้ของวันเขาจึงได้เซและเสียหลักไปซะอย่างนั้นแถมล้มไปใส่คนที่กางผ้าเช็ดตัวอยู่เสียด้วย เสียงผ้าสะบัดดังขึ้นก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความนุ่มของผ้าขนหนูบนศีรษะ

 

 

 

หมอนี่กำลังเช็ดผมให้เขา!? ดวงตาสีเขียวจ้องไปที่เจ้าของดวงตาต่างสีไม่เข้าใจปนตะลึง เบื่อที่จะขัดขืนจึงยอมนั่งเฉยๆให้ก่อนจะปรือตาลงรู้สึกดีและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ ความอบอุ่นในหัวใจแบบนี้ น่าแปลกนัก แปลกที่รู้สึกไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไป

 

 

 

ผ้านั้นละออกจากหัวสงสัยว่ามันคงแห้งดีแล้วล่ะมั้ง หมอนั่นคืนผ้าเช็ดตัวให้ซึ่งเขาเองก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับคืน แหงล่ะก็มันผ้าของเขานี่ พอรับก็เอาไปแขวนไว้ที่เดิมไม่ใส่ใจสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้เมื่อครู่ เสียงกลอนประตูดังขึ้รนเขาเดาว่าคนที่เช็ดผมให้เมื่อกี้ต้องไปอาบน้ำแหงๆ และเป็นจริงดังคาดเมื่อหันกลับไปไม่เห็นตัว

 

 

 

"ขอบใจ" คำเอ่ย เอ่ยออกมาเบาๆไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ยิน แต่แน่นอนออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริง

 

 

 

เสียงน้ำเงียบลงไปบ่งบอกว่าคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเสร็จธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วตามมาด้วยเสียงประตูเปิดพร้อมร่างที่สูงกว่าเขามาก หมอนั่นกำลังเดินไปเช็ดผมไปแล้วจู่ๆก็หยุดกึกที่หน้าเตียงของเขา

 

 

 

"ฉันชื่อมิคาเงะ โล่งอกไปทีที่เพื่อนร่วมห้องไม่ใช่พวกนักเลงโต" ขมวดคิ้วแล้วส่งสายตาเป็นคำถามไป แต่ยังไงก็เลือกที่จะเงียบ

 

 

 

"เอ่อ... มายเนมอีสมิคาเงะ ไนซ์ทูมีทยู" เจ้าตัวที่บอกว่าชื่อมิคาเงะ พูดเป็นภาษาอื่นแล้วจู่ๆก็โผเข้ามากอดเขา เขาตัวแข็งทันใด ความรู้สึกแปลกๆไม่ใช่คำว่าขยะแขยงก่อตัวขึ้นภายใน มันคืออะไรกันแน่ แต่ว่า

 

 

 

ผัวะ!

 

 

 

หมัดหนักๆซัดเข้าใบหน้าคมคายหนึ่งทีเจ้าคนกอดรีบผละออกแล้วกุมหน้าทันใด

 

 

 

"จู่ๆเข้ามากอดทำบ้าอะไรเล่า!!" พูดเสียงขุ่น เขาโกรธนะ

 

 

 

"เอ้านี่กอดทักทายแบบชาวต่างชาติอ่ะ ไม่รู้จักหรือไง!? " มิคาเงะว่าแล้วยิ้มๆเดินกลับไปที่เตียงของตัวเอง เทย์โตะนั่งจ้องคนที่จู่ๆก็เข้ามากอดอยู่นานจนอยู่ในห้วงความคิดส่วนตัว ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ และแล้วอีกฝ่ายก็หันมามองเขา เมื่อตัดสินใจได้เขาก็เดินไปหาอีกฝ่าย

 

 

 

"เทย์โตะ...   เทย์โตะ  คไลน์" ว่าแล้วก็รีบกลับขึ้นเตียงแล้วคลุมโปงทันทีซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีของตน

 

 

 

 

 

 

 

เขา....ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

 

 

 

 

 

 TBC.............ฺ Berzentyle P.4

 

 

 

 

แถมน้องมิคกี้~ 

 

edit @ 26 Apr 2009 23:03:17 by ไอ้เรย์...คลั่งไคล้SM DARK เป็นชีวิตจิตใจ